Espresso Martini, geboren uit een legendarische vraag

We schrijven de jaren 80, in Soho, de bruisende uitgaanswijk in het hart van Londen. Achter de bar staat Dick Bradsell, een van de bekendste bartenders van zijn generatie. Een jonge vrouw, volgens de verhalen een model, vraagt hem om iets bijzonders te maken. Haar vraag zou de cocktailgeschiedenis ingaan:

“Wake me up and then fuck me up.”

Welke bar precies?

Daarover zijn de verhalen het niet helemaal eens. Volgens cocktailkenner Simon Difford gebeurde het rond 1983 in de Soho Brasserie, aan Old Compton Street. Bradsell zelf vertelde later dat het in Fred's Club was, een privéclub, ook in Soho. En zijn dochter Beatrice denkt eerder aan 1985. Eén ding staat vast: het was in Soho.

Wodka en espresso

Met een espressomachine binnen handbereik gaat Bradsell aan de slag. Hij combineert wodka met verse espresso, een tikje suiker en koffielikeur. Het resultaat: een krachtige cocktail met een intense koffiesmaak, een fluweelzachte schuimlaag en precies die mix van energie en verleiding waar ze naar op zoek was.

Eerst heette hij gewoon Vodka Espresso. In de jaren 90 werd het de Espresso Martini, in een tijd dat zowat alles martini heette, ook al zit er geen gin of vermout in. In 1998 kreeg hij nog even een andere naam: Pharmaceutical Stimulant, voor de kaart van The Pharmacy, het restaurant van kunstenaar Damien Hirst in Notting Hill. Die naam hield het niet lang vol.

De drie koffiebonen bovenop zijn trouwens niet zomaar versiering. In Italië staan ze traditioneel voor gezondheid, rijkdom en geluk.

Ook bij ons

Van de bars in Soho tot de cocktailkaarten van vandaag: de Espresso Martini groeide uit tot een echte klassieker. Ook bij ons staat hij op de kaart. Heerlijk als afsluiter van een diner, als start van een lange vrijdagavond, of gewoon wanneer je koffie nét dat tikkeltje spannender mag zijn.

A little coffee. A little vodka. A lot of attitude.